Fly high fly low.

“ Chcę krzyczeć.
Bić, niszczyć, demolować wszystko w okół.
A zamiast tego leżę i patrzę w sufit,
jakbym tam miała znaleźć odpowiedź na wszystkie pytania. ”

Reposted from tymbarkocholiczka via peace

“ I każdemu z nas wydaje się, że ma wszystko zaplanowane, pięknie poukładane - że znajdziemy 'Drugą Połówkę', pójdziemy na studia, będziemy mieli trójkę zdolnych dzieci, które dziadkowie w weekendy będą zabierali na spacery, zdobędziemy pracę w wymarzonym zawodzie, może zamienimy ojczyznę na inny kraj, weźmiemy ślub, będziemy zarabiać kokosy i wydawać fortuny na zakupy i wycieczki zagraniczne.
Stąd też te codzienne rozczarowania. Tak naprawdę żyjemy z dnia na dzień, jesteśmy zależni od tego, co przyniesie następny dzień. Bo przecież jutro może nas już nie być.
I co? I wszystkie marzenia, plany szlag trafi. ”

Reposted from invisible-twelve via neverchange

“ Chciałem być fotografem. Jeszcze w liceum byłem tego pewny. Przyjechałem na weekend do Paryża do narzeczonej. Poszliśmy razem na wielką wystawę fotografii. Przed wejściem, przy stoisku z albumami, zobaczyłem Henri-Cartier Bressona. Mojego ukochanego fotografa. Miał wtedy 90 lat. Wyglądał stylowo: elegancka niebieska marynarka, apaszka, mosiężna laska i kolorowe buty – najnowszy model Nike Air. Zaczął odchodzić do wyjścia. Wstydziłem się podejść, wiedziałem, że Bresson bywa arogancki. I że nie pozwala się fotografować nikomu prócz żony. W końcu się odważyłem. Łamanym francuskim mówię: „Przyjechałem z Polski. Jest pan moim ulubionym fotografem”. On tylko machnął ręką i zapytał: „A wiesz, że mówię trochę po polsku? Ch..., pier..., kur... mać” – powiedział i walnął laską w podłogę. „Skąd pan tak świetnie zna polski?” – zapytałem. Okazało się, że w czasie wojny siedział w obozie z Polakiem. Poprosiłem go o autograf, ale znalazłem tylko zmiętą kartkę. Zobaczył, że mam na szyi aparat. I zapytał, czy nie wolałbym zrobić mu zdjęcia. Tym bardziej że jest dobre tło z czerwonych cegieł. Ustawił się pod nim, a ja zrobiłem dwa portrety. Potem uścisnął mi rękę. Nie mogłem uwierzyć w to, co się stało. Podbiegł do mnie szef stoiska z albumami i powiedział: „Zapamiętaj sobie ten dzień do końca życia, bo kiedy ktoś wyjmuje aparat, to Bresson zwykle wyjmuje nóż”.

”

Reposted from 1923 via szerelmes

“                I coraz mnie mniej
   A zło rośnie we mnie z każdym dniem.
                Jaki w tym sens? ”

Reposted from autodestrukcja via lubie-lato

“

Jego ręce spływały po moich plecach jak niewinne strumyczki i pragnęłam, żeby nigdy się nie zatrzymały.

Ręce są czymś cudownym -(...) potrafią wygładzać zmarszczki na smutnych,

zmiętych duszach. 

”

Reposted from catchmelater via metameta